شعر بهانه و درد بزرگ می خواهد. این دو خمیر مایه ی شعر هستند که اگر نباشند ، شعر تبدیل می شود به جدول کلمات متقاطع با حذف عشق و علاقه یا بازی کردن با کلمات و به اصطلاح شیر یا خط و کلمات را به هوا پرتاب کردن!
*احمد رضا احمدی*
اینم یه شعر از خودم:
چند روز بیشتر نیست
که لبانم
لبخند را
از یاد برده اند
و ابروهایم
اخم کردن را!
بی تفاوت تر از قبل شده ام
واحساساتم
توی مشتم جمع شده اند!
حس می کنم
بزرگ شده ام
بزرگتر از قبل و
بی تفاوت تر از قبل!
++ دلیل دیر آپ کردنم این بود که مسافرت بودم!
++به دوستای جدیدم که مسئولیت چند تا از قسمت های سمپاتوق رو به عهده گرفتند تبریک میگم! خیلی دوستون دارم!
آپ بعدی ... خیلی زود ...
وعده ی دیدار توی خواب و بیدار...
